کوچه خلوت

يک کوچه بالاتر از خانه فعليمان هست که وقتی دبيرستان می رفتم هر روز پياده از آن می گذشتم.

در يک طرف اين کوچه خلوت فقط ديوار کهنه ممتدی بود و آن طرف رديف شمشاد و درخت چنار و غيره که بعد از آن هم مسيلی بود. در کل اين کوچه بلند صدای آبش شنيده می شد. آبی که بدبو بود و پر از زباله، اما تا بخواهی خوش صدا... که صبحها وقتی ديرم می شد و همانطور پياده با نهايت سرعت ممکن از آنجا می گذشتم، دلم می خواست بی خيال تاخير مراسم صبحگاه و کسر احتمالی انضباط، آرام بروم و صدا را از دست ندهم. حس می کنم چقدر کوچکتر بودم... همان موقع ها بود که برای مدتی از موسيقی سنتی خوشم آمد و مادرم حيرت کرد...

بهارش خيلی جالب بود. حوالی ارديبهشت، هوايش پر از دانه های ريز سفيدی می شد به اندازه دانه های تگرگ اما آنقدر سبک که بازيچه نسيم. هميشه تاخير صبح مانع سير ديدن اين همه بود، وخستگی و دلزدگی بعد مدرسه هم.

***

صبح های خنک اوايل پاييز در اين محله که تا حدی قديمی هم هست، هم آشناست هم غمگين. غمی که يادگار همان دوره است. آن روزها بود که تنها بودن را خيلی بيشتر حس می کردم.

می دانم اما که زياد در غم نمی شود ماند... مثل موسيقی سنتی که جز چندتايی نشنيده ام اما همان هم با غم به پايان نمی رسيد خصوصا اگر با غم شروع می شد.

(و البته نه مثل آدميزاد که معمولا با شادی شروع ميشود و با غم تمام)

/ 8 نظر / 6 بازدید
hossein

سلام خيلی خوبه پيش ما هم بيا. فعلا...

حامد

سلام ....بلاگ جالبی داری.....چند تا از مقاله هات رو نگاه کردم ...نگرش و نگارش خوبی داری موفق باشی

Negar

سلام به اين فکر کن که اون موقع تنها بودی و حالا نيستی

مسيح

سلام نيما جان. اين قسم تنهايي‌ها ارزش دل‌تنگ شدن را حقيقتاً دارد... اما آب خوش‌صداي بدبو عجب حكايتي مي‌شود!

siavash

آدميزاد تمام نميشود...

kimia

سلام دوست من ، امدم که تشکر کنم از اينکه به من سر می زنيد در مورد جريان صيغه من می تونم راه حلهايی بدم اما خيلی وسيع و دارای برنامه ريزی های مختلف است که در حال حاضر هم گفتنش به دردی نمی خورد به هر حال منتظر می مانيم تا ببينيم چه ميشود ...