آسمون ريسمون

 
 
 

یاد آر ز شمع مرده

یاد آر!


 

ای مرغ سحر چو این شب تار
بگذاشت ز سر سیاهکاری
وز نفحه ٔ روح بخش اسحار
رفت از سر خفتگان خماری
بگشود گره ز زلف زر تار
محبوبه ٔ نیلگون عماری
یزدان بکمال شد پدیدار
و اهریمن زشتخو حصاری

یاد آر ز شمع مرده یاد آر.


ای مونس یوسف اندر این بند
تعبیر عیان چو شد ترا خواب
دل پر ز شعف لب از شکرخند
محسود عدو بکام اصحاب
رفتی بر یار و خویش و پیوند
آزادتر از نسیم و مهتاب
ز آنکو همه شام با تو یکچند
در آرزوی وصال احباب

اختر بسحر شمرده یاد آر.


چون باغ شود دوباره خرم
ای بلبل مستمند مسکین
وز سنبل و سوری و سپرغم
آفاق نگارخانه ٔ چین
گل سرخ وبه رخ عرق ز شبنم
تو داده ز کف زمام تمکین
زآن نوگل پیش رس که در غم
ناداده بنار شوق تسکین

وز سردی دی فسرده یاد آر.


ای همره تیه پورعمران
بگذشت چو این سنین معدود
و آن شاهد نغز بزم عرفان
بنمود چو وعد خویش مشهود
وز مذبح زر چو شد به کیوان
هر صبح شمیم عنبر و عود
ز آنکو بگناه قوم نادان
در حسرت روی ارض موعود

بر بادیه جان سپرده یاد آر.


چون گشت ز نو زمانه آباد
ای کودک دوره ٔ طلائی
وز طاعت بندگان خود شاد
بگرفت زسر خدا خدائی
نه رسم ارم نه اسم شدّاد
حق بست دهان ژاژخائی
ز آنکس که ز نوک تیغ جلاّد
مأخوذ بجرم حق ستائی .

تسنیم وصال خورده یاد آر.

 

دهخدا


 
نویسنده : نیما - ساعت ٩:٥۱ ‎ق.ظ روز ٢٢ خرداد ۱۳۸٩
comment نظرات ()