آسمون ريسمون

 
روزها
 

بگذار تا دل تنگم را بنویسم.
زندگی می تواند خط پر امیدی باشد.
اگر ... بگذار چیزی بنویسم.
من که روزهاست در قفس خودساخته ام اسیرم
دلم پرواز می خواهد چون روزنه نوری دیده ام در یک گوشه تاریک قلبم که از من پرنده ای جوان می سازد که ذوق پرواز دارد.
نگذار تا باز دل به اسارت ببندم، روزها را یک به یک قربانی کنم.
نگذار این زمان کوتاه به رنج و اسارت بگذرد.


 
نویسنده : نیما - ساعت ۱:٢٧ ‎ب.ظ روز ۳٠ خرداد ۱۳۸۸
comment نظرات ()