آسمون ريسمون

 
رهايی
 
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
عزا و مرگ... چشمان گريان، تسليتها و همدرديها... صدای گريه زنان.
صدای طنين زمخت نوحه خوان گوش را می آزارد.
چهره ها برگشته... اما در هاله ای سياه، درخشان تر، طراوت زندگی را به ياد می آورد... زندگی، در جوار مرگ نمود می يابد.
دلم گرفته بود و ریه هایم فشرده شده، دریغ از کلامی تسلی بخش... زبانم بند آمده بود. نگاهم با این چشمان خون گرفته در نمی گرفت. اصلا با چه کلامی می شد این چهره
پر درد را تسکین داد و یا حتی سیل اشک را مهار کرد؟
حرف همه یکی است: کسی تا دیروز زنده بود و حالا همه را رها کرده بود، سریع و غافلگیرانه.
جسدی کبود مانده بود.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
 
نویسنده : نیما - ساعت ۸:٤۱ ‎ب.ظ روز ٩ اسفند ۱۳۸۱
comment نظرات ()